ŚWIĘTY MIESIĄCA

8 lutego wspominamy Św. Hieronima Emiliani, który jest patronem sierot i opuszczonej młodzieży.

Św. Hieronim urodził się w Wenecji w 1486r. Pochodził z magnackiej rodziny. W 1511r., w czasie wojny, był dowódcom jednej z twierdz Wenecji, został zwyciężony przez wrogów i uwięziony w Castel Nuoro. Wtedy nastąpił w jego życiu przełom. Złożył ślub, że po odzyskaniu wolności rozpocznie nowe życie oddane na służbę Panu Bogu i bliźnim. Hieronim w cudowny sposób zdołał uciec. Natychmiast udał się do Treviso i tam przed cudownym obrazem Matki Bożej postanowił resztę swojego życia poświęcić chorym, ubogim i opuszczonym dzieciom. W tym czasie we Włoszech toczyły się nieustanne wojny. Był to także okres klęsk żywiołowych. Wszystko to doprowadziło do tego, że ludzie cierpieli straszny głód, chorowali, a bardzo wielu umierało. Wzrosła liczba ludzi kalekich i sierot. Św. Hieronim, korzystając z majątku rodziny, założył w Wenecji i innych miastach sierocińce, w których znalazło schronienie wiele dzieci. Opuszczonych chłopców uczył religii i zawodu, by w życiu mogli być samowystarczalni.

W 1533r. św. Hieronim osiadł na stałe w Somasca, w pobliżu Bergmo. Zmarł dnia 8 lutego 1537r. jako ofiara epidemii, w czasie której pielęgnował chorych. W 1747r. został beatyfikowany przez papieża Benedykta XIV, a kanonizacji dokonał papież Klemens XIII w 1767r.

Św. Hieronim założył w swoim życiu także zakon Kleryków Regularnych ze Somaska, który otrzymał zatwierdzenie w 1540r. Istnieje także zgromadzenie sióstr ze Somaska, które zajmują się sierotami i upadłymi dziewczętami.

(Aneta)

Drogi czytelniku! Może dziwi Cię, dlaczego w każdym numerze opisujemy życie jednego ze świętych. Otóż, poznając żywoty świętych, możemy za ich śladem przybliżyć się do Chrystusa. W pierwotnym Kościele świętym nazywano każdego chrześcijanina. Święty Paweł pisał swoje listy "do wszystkich w Rzymie, miłych Bogu, Świętych przez swoje powołanie".

W świetle Pisma św. świętym jest każdy, kto należy do Chrystusa, otrzymał nowe życie i należy do nowego ludu Bożego. Dopiero od czwartego wieku zaczęto czcić tych świętych, którzy nie umarli za wiarę śmiercią męczeńską, lecz całe życie swoje poświęcili Chrystusowi.