Nawrócenie religijne.
Nawrócenie (konwersja) jest bardzo złożonym zjawiskiem religijnym. Rozumie się je najczęściej jako radykalną zmianę w poglądach, zachowaniach lub wartościach związaną z przylgnięciem do nowej wiary, bądź ze świadomym i pełnym przeżyciem kiedyś otrzymanej wiary. zagadnienie nawrócenia kryje w sobie wiele pytań np: czy jest ono zjawiskiem jednorazowym przekształcającym w sposób całkowity całe życie człowieka, czy przeciwnie - trwa całe życie, gdyż zawsze osoba ma możliwość (jeśli tylko chce) dotarcia do nieco innej sfery własnych możliwości religijnych i osobowych? W fakcie lub procesie nawrócenia pełniej odsłania się postawa człowieka wobec Boga, ujawnia się też całe napięcie, jakie charakteryzuje religijność.
Do wiodących motywów nawrócenia należą następujące:
- Motywy intelektualne - wiążą się z indywidualnym poszukiwaniem sensu życia, określeniem postaw wszelkiego istnienia. Mniej lub bardziej świadome poszukiwanie książek o charakterze filozoficzno-religijnym, oglądanie programów telewizyjnych czy prowokowanie dyskusji na tematy światopoglądowe to wyraz takiej właśnie motywacji. Prowadzi chęć do tzw. nawrócenia intelektualnego. Zanim jednak do niego dojdzie, musi upłynąć trochę czasu, aby poszukujący niejako doznał zaskoczenia, oświecenie oraz odkrył nowe powiązania między treściami, które do tej pory wydawały mu się niespójne czy wręcz sprzeczne. W tej sytuacji istotne jest zaspokojenie potrzeb poznawczych. Utrzymuje się, ze nawrócenie jest motywowaną potrzebą sensu, by kierować swym życiem, utratą kontroli nad wydarzeniami. Człowiek czuje się ofiarą zdarzeń, a nie ich panem, niską samooceną.
- *Motywy emocjonalne - emocje uważa się za dominujące w nawróceniu z tego względu, że w ogóle traktuje się je jako zasadniczy element życia. Nie zawsze jednak - nawet w nawróceniach emocjonalnych - obserwuje się maksymalne nasilenie uczuć. W nawróceniach tego typu duże znaczenie mają doznania grupowe, szczególnie przeżycie akceptacji i solidarności z grupą religijną (np: papieskie pielgrzymki, rekolekcje młodzieżowe czy parafialne). Emocjonalny charakter mają przeżycia niepewności własnego istnienia, doświadczenia kryzysowe, zagrożenia życia, oczarowanie religią i kultem religijnym. Osobną rolę w nawróceniach motywowanych emocjonalnie spełniają wyrzuty sumienia, poczucie małowartościowości i bycia niczym wobec Boga. Można przypuszczać, że osoba nawracająca się pod wpływem emocji będzie w stanie trwale zachować owoce niezwykłych wprost przeżyć o ile właściwie wejdzie w grupę religijną.
Najbardziej znanym podziałem nawróceń jest nawrócenie nagłe i stopniowe:
a) Nawrócenie nagłe
- zachodzi pod wpływem dramatycznego doświadczenia. Człowiek, który dotąd żył daleko od wartości religijnych, w jednej chwili dochodzi do poznania tego, czego Bóg od niego żąda. Typowymi przykładami osób, które przeżyły nawrócenie nagłe, są: św. Paweł, św. Augustyn, A. Frossard. W nawroceniu nagłym jest świadomość specyficznego doświadczenia, że Bóg "wtargnął" do psychiki człowieka z czymś zupełnie nowym. Może się to dokonać przez ludzką miłość, czytanie Pisma św.
b) Nawrócenie stopniowe
Biblijnymi przykładami są tutaj św. Piotr i Andrzej nawracający się nad Jeziorem Galilejskim. Cechy charakterystyczne takich nawroceń to:
- intensywne poszukiwanie sensu i znaczenia nowej jakości życia, dążenie do rozwiązania osobistych i społecznych problemów
- wypracowanie własnego obrazu oraz koncepcji Boga
- stopniowe dorastanie do głębszego rozumienia religii i jej pełnej akceptacji
Nawrocony wchodzi w świat wyższych wartości, a te z kolei są istotne dla jednoczacej filozofii życia gwarantującej dojrzałość. Jednym z dość często podkreślanych skutków nawrócenia jest zmiana w odczuwaniu sensu życia.
Nawrócenie nie dokonuje się w społecznej pustce i dlatego dla jego zaistnienia i rozwoju ogromne znaczenie posiada środowisko i grupa religijna. Wejście osoby nawracajacej się do grupy religijnej stanowi dla niego szansę, ponieważ obdarza się go tam szeregiem pozytywnych odczuć. Miejscem więc pomagającym w nawroceniu jest wspólnota religijna.
(Klaudia)